Lage Zwaluwe - 21 juni 2009
Ons verhaal begint op 25 september 1992. Tenminste, dat is één begin.
Een ander begin is de zomer van ongeveer 1973 toen Anyta en ik voor het eerst in een zeilboot stapten. Met Johan en Ellen in Friesland met een gehuurde “Tornado”, een stalen (!) zeilboot met kajuit en slaapplaatsen. Nog één begin is een verregende vakantie in Bretagne (1975) met een gehuurd luidruchtig motorbootje. Onze eerste “eigen” boot was een klein speedbootje met buitenboordmotor dat we 6e hands kochten in Breda. Compleet met trailer, dat wel, dus meteen met dat ding naar Frankrijk. Daarna kochten we ons eerste bootje waarin je met enige dagelijkse interne verbouwingen kon kamperen. Daarmee tuften we in 4 weken naar de Franse grens bij Givet en weer terug. Kleine bootjes worden groter bij mensen die aan het varen verslingerd raken dus kwam er een polyester Polaris van 7.70m. Deze boot had een echte inboard (benzine) motor. Daarmee voeren we de Maas op en de Moezel en de Rijn af. Na een paar jaar werd de Polaris vervangen door een klassiek stalen motorjacht van Dolman van ruim 10 meter met veel mahoniehout binnen en vooral buiten. Daardoor mochten we ons ook ’s winters nautisch bezig houden met schuren,schuren, schuren en lakken.
Tussen het varen en het onderhoudswerk door lazen we de watersportbladen en daarin stond op een zeker moment het bericht dat de Duitse Bondspresident Richard van Weizsäcker op 25 september 1992 het Main-Donaukanaal had geopend. Een bericht dat tussen het vele nieuws over “Die Wende” misschien niet iedereen direct opgevallen is maar waarvan de betekenis tot mij vrij snel doordrong: We kunnen met een eigen boot binnendoor van de Noordzee naar de Zwarte Zee varen!
Het idee van dat kanaal was niet plotseling opgekomen bij de val van het IJzeren Gordijn want er was al 31 jaar gegraven en geploeterd om de 171 kilometer die de Main van de Donau scheidt van een kanaal te voorzien. In de polder geen probleem maar hier moest een hoogte van 400 meter worden overbrugd en het kanaal gevoed met water uit rivieren die ieder een tegenovergestelde richting uitstromen, weg van het kanaal… Het was bovendien geen origineel idee: 1200 jaar eerder had Karel de Grote hetzelfde idee gehad. Sterker nog hij had in de 8e eeuw een begin laten maken met de uitvoering. Restanten van de – overigens niet voltooide poging- zijn vandaag de dag nog terug te vinden bij Treuchtlingen. Het kanaalidee bleef vervolgens 9 eeuwen in de koelkast tot het in de 18e eeuw weer tevoorschijn kwam, niet geheel toevallig de eeuw waarin Frankrijk bijna geheel gekanaliseerd werd. Duitsland wilde niet achter blijven en Heinrich von Pochmans ontwierp een kanaal van 177 kilometer lang, 16 meter breed en 1,5 meter diep. Tussen Bamberg en Kelheim kwamen 100(!) sluizen en het kanaal was geschikt voor schepen tot 120 ton. Na 10 jaar scheppen en graven was het kanaal in 1836 klaar om vervolgens een eeuw later in puin te worden geschoten.
Toen het huidige kanaal in 1992 gereedkwam moesten er verderop langs de Donau in Joegoslavië nog de nodige conflicten worden uitgevochten waardoor je het maken van een plezierreisje over de Donau wel kon vergeten.
Een geschikte boot daarvoor hadden we toen ook nog niet. Buiten dat hadden we toen helemaal geen tijd voor een dergelijke onderneming. De boot kwam er eerder dan de tijd. In September 1999 doopte Maaike Troost ons gloednieuwe schip “Thalassa”. In een latere Nieuwsbrief vertellen we meer over haar. (In ieder geval over de Thalassa dus, maar misschien ook over Maaike)
De tijd zou pas komen op 1 juli 2009 wanneer we beiden met (vervroegd) pensioen zouden zijn en Anyta haar studie Tekenen aan de Academie voor Beelden Kunst in Hoogstraten zou hebben afgerond. Welnu, dit laatste is gisteren, 20 juni 2009 gebeurd met volgens de Belgische jury “Goed tot Uitstekend” resultaat.
De trossen los dan maar? Eh, nou nog even niet. Er is sprake van enige vertraging.
Beekbergen - 19 augustus 2009
Om maar
gelijk met de deur in huis te vallen: Geen reisverhaal over de eerste etappe
over de Rijn met trotsering van de verlokkingen van de Lorelei, noch over de
schoonheid van de Main en de indrukken van het Main-Donaukanaal. Niks Donau,
zelfs geen Maas, sterker noch we varen niet eens. We zitten ruim boven de
zeespiegel op de Veluwezoom iets ten noorden van Loenen.
Om de onderneming ook financieel haalbaar te maken maakten we “Het Plan”.” Dit voorzag in het exploiteren van een vakantiehuis op de Veluwe. Dat huis verhuren we wanneer we op reis zijn. Op dit moment is “Het Plan” in volle uitvoering, zij het in gewijzigde vorm en met weken vertraging. Op 21 juni, de datum van de eerste Nieuwsbrief, was er alleen nog een stukje bosgrond in een mooi en rustig recreatielandgoed met veel oude grote bomen. Volgens planning hadden daar toen al drie weken een bungalow en een chalet moeten staan. Die stonden er pas 24 juni dus ruim drie weken later. Het hele project zou “turn key”worden opgeleverd. Trek 14 dagen uit voor het uitpakken van de meest noodzakelijke spullen en je komt op een vertrekdatum van 15 juli. Dat konden we vergeten! Het moment waarop de prefab woningen geplaatst werden was één, het moment waarop we ze in verhuur kunnen uitgeven is iets heel anders.
Twee begrippen zijn daarbij van belang: Het begrip “Backorder” en het begrip “Bouwvak”. “Bouwvakvakantie is het goede recht van alle hardwerkende ambachtslieden waarvoor je als Pensionado natuurlijk respect en begrip voor opbrengt. “Backorder” daarentegen is interessant aandoend gelul van een middenstander die zijn spullen niet op tijd heeft besteld. Hij zegt: “het staat in backorder” en denkt met een woordje buitenlands de klant te kunnen overtuigen dat het hier mechanismen betreft waar hij als eenvoudige Beekberger uiteraard geen vat op heeft. Het vervelende is dat Backorder en Bouwvak zich gedragen als tweecomponentenlijm: voeg ze samen en alles zit muurvast.
In ons geval gaat het om een paar (kinder)bedden, fauteuils zonwering, gordijnen, tuinhuisjes (bergingen) graszoden en bestrating. Ogenschijnlijk minder belangrijke zaken maar sommige daarvan zijn essentieel voor onze gasten. Niet verhuren en maar gewoon met de boot vertrekken was ook geen optie omdat de tweecomponentenlijm nou ook weer niet zó goed hecht dat er niet af en toe wat beweging inkomt. En dan kun je er maar beter bij zijn. Ben je er niet wordt de verkeerde boom omgezaagd, staan je tuinhuisjes midden in de geprojecteerde vijver en krijg je stoelen in een kleur waar je nog nooit van gehoord hebt.
`Bouwvak en Backorder` verhinderden dus het verhuren en dus ons vertrek. We hadden een Geheime Uiterste Vertrekdatum: 1 augustus. Dan hadden we Istanboel nog op ons gemak kunnen halen,de boot daar laten overwinteren en volgend voorjaar doorvaren naar Kroatië. Zouden we later vetrekken dan lopen we de kans de winter door te moeten brengen in Servië, Roemenië of Bulgarije. Deze landen beschikken wel over een landklimaat met het bijbehorende bevroren water maar nog over weinig voorzieningen voor plezierjachten zoals de onze. Daarom hebben we besloten ons vertrek uit te stellen tot volgend voorjaar.